To you on a rainy evening......

While raining I sat on arm chair
As water flows fast with a cold breeze
Those sweet memories took me for a dream
Rainy days we spent with paper boats
Water drops which touched our cheeks
Lightning which bound us closer
Dark which light our whole world
shrill noise which came from the sky
Each and every thing which happen
The sky and earth, like they were fighting
Suddenly I woke up and realized
I am still alone on arm chair

පණ ලබමින් ඉරිතැලුන වත​
සිනහ එයි ගලා ගලා මුව​
හ​ැගුම් හදින් බදා මම සැනසෙම්
නුබ දෙස බලන්,නුබේ අැස් බලන්

කාලය දුවමින් අප අැදගෙන​
ඔබ මගේ වෙන්න​,මා ඔබේ වෙන්න​
අඩගසන්නේ අපට අපේ වෙන්න​
සිනහා එයි ගලා ගලා මුව​
පන ලබමින් ඉරි තැලුන වත​

අැසුවේ කව්දෝ ඔබ කාගේද​?
යලි යලි කෑගසමි මම​
ඔබ මගේය​,මා ඔබේය​
හ​ැගුම් හදින් බදාගෙන ස​ැනසෙම්
ඔය අැස් බලන්,නුබ දෙස බලන්

--නිපුනිකා ප්‍රනාඳු--

You didn't know that I wait for you
They all were dancing around me
Holding their partners tight
My ears was blocked because of their cheering
Music was help to let my feelings into tears
As you were not their to hold me
I hold my pain and dance lonely
I saw people glance at me
Honey you didn't know I was wait
To dance with you and to be in your arms
Dancing floor was ready and I was there
My special one didn't come babe

Nipu Fernando
14.11.2013

May I name you as angel
Who grab my heart on that night
The night my mum took the final breath
The night which made me alone on this earth
When mum handed over my heart to you
SO it does not matter if I say angel to you
Who came forward to wipe my tears
Who is there to care so much when no one
Dearest may I call you as my angel??
Mum come to my dreams and tell that she is happy
Because she knows how much you are responsible
Day by day I feel she is going to bless you and me
Even I have a huge pain inside me with the lost of mum
Still mum left me a hope,it is only you darling angel
So let me name you as an angel

Nipunika Fernando
17.10.2013

කනත්තේ තියන ගොඩක් සොහොන් ලග අද අඩමින් උන්නු පිරිස් මම දැක්කා.මට වගේම ඒ අයටත් හිතෙනව අැති එයාලගේ දුක විශේශයි කියලා.එක් එක්කෙනා අඩනවා එක එක විදියේ හේතු වලට,මියගිය අය එක්ක ගත කරපු කාලය මතක් කරමින්,මට මහා තනිකමක් තුල සාමුහික බවක් දනුනා.ඒ, මන් මේ ලොකේ අඩන එකම කෙනා නොවන බවට සාක්ශි මගේ දෑස් මානයේම තිබුන නිසා,මහා තනිකමක් දැනුනේ මම ඉස්සර අඩද්දි මා ලග හිටපු කෙනා මන් ලගම අඩි 6 යක් පොලව යට තනිවෙලා ඉද්දි මමත් පොලොව උඩ තනි වෙලා නිසා.ක්‍ෂනිකව අැද හැලුන වැස්ස මට උදවු උනා නිදහසේ අඩන්න.කනත්තේ උන්න අනික් අයටත් එහෙම නිදහසක් අැති වෙයි කියලා හිතුවත් කදුලු අතරින් බොද වෙලා පෙනුනා ඒ පිරිස් හනි හනිකට දුවනවා වැස්සේන් බේරේන්න.මට අායේමත් මහා සාමුහිකත්වයක් සමග තනිකමක් දැනුනා.මම පොලව උඩ තනියම උනත් මම මගේ සමිපතමයා පොලොව යට තනියම නෙවේ කියලා දැනුන නිසා.